Doelstellingen:

Het belangrijkste doel dit jaar is pieken op de Olympische Spelen. Wij willen daar voor een mooie verrassing zorgen! Daarnaast streven we de volgende doelen na:

• Olympische nominatie omzetten in kwailificatie
• Geschoond een top 6 klassering op het Europees Kampioenschap te St Moritz.
• Geschoond een top 8 klassering op de Olympische Spelen
• Top tien overall Worldranking
• Zorgen voor een constant goede start, dwz een top zes starttijd bij elke Worldcup of op de toernooien
• Top 5 starttijd bij iedere wedstrijd

HET GASTENBOEK DOET HET WEER! aanmoedigingen zijn meer dan

welkom!

twee updates: ga er maar even voor zitten!

1) bedankje

2) olympisch dagboek

Bedankje

Wat een ongelooflijke jaren hebben we als Bobteam Kamphuis meegemaakt so far! Met tot nu toe als hoogtepunt een Olympisch diploma! Maar dit had nooit zonder jullie allemaal gekund!

Het lijkt misschien alsof je het met zijn tweeen doet, maar achter de schermen werken er heel veel mensen keihard om dit resultaat te bewerkstelligen. En ik denk dat dit een mooi moment is om iedereen te bedanken! Vergeef het me als ik iemand vergeet...

Allereerst natuurlijk onze teamgenootjes! Urta, die helaas de Spelen vanaf de zijlijn heeft moeten meemaken. Ze is een kanjer en heeft de afgelopen jaren een verschil gemaakt voor ons team! Haar doorzettingsvermogen en incasseringsvermogen is groot, groots mogen we wel zeggen! Urta, je bent echt een toppertje! Zonder jou was dit nooit gelukt! Jij bent net zo goed achtste geworden! En ditzelfde geldt natuurlijk ook voor Jannicke. Ze is niet alleen maanden met ons op pad geweest, heel erg geblesseerd geweest na een crash en toch weer gaan revalideren en heeft nooit opgegeven! En de afgelopen maanden voelde het zelfs alsof ze erbij door haar cadeautjes en het contact on tour...Jij bent onze kanjer Glijdie!! En jouw tijd komt volgend jaar weer!

Maar naast Tine, Urta en Jannicke zijn er nog een aantal meiden zo dapper geweest bij mij in de bob te stappen de afgelopen jaren! Iedereen super bedankt voor het vertrouwen, de tijd en de mooie momenten die ik heb mogen meemaken! Maar ik wil toch even Tamara, Judith en Kim in het bijzonder noemen. Deze meiden hebben in de voorbereiding van het seizoen mijn vaste meiden rust gegeven! Jullie mogen trots zijn op jezelf! En Juudje en Kim, ik hoop dat jullie komend jaar weer in de bob te bewonderen zijn!!!

Naast de atleten wil ik ook de begeleiding bedanken. Erik van Putten (en zijn collegas) die er altijd voor ons was bij pijntjes en blessures. Maar ook Marc en Hans, onze mechaniciens! Niet alleen namen ze ons veel werk uit handen, maar hun kennis en kunde heeft ons materiaal op een hoger niveau gebracht! En ook hun duidelijke geloof in ons kunnen heeft voor ons een verschil gemaakt! En Marc ik denk dat de mensen niet weten dat de Nederlandse bob grotendeels jouw kindje is. Jouw kennis en kunde. Je hebt je ziel en zaligheid hierin gelegd en ik ben trots op jou. Op hoe je dat gedaan hebt en wat eruit is gekomen! Je hebt niet opgegeven, hebt doorgezet en het resultaat is er: je bent voor ons een echte winnaar! Bedankt!

En natuurlijk onze coach Graham, hij wist ons en onze 'womensproblems' in goede banen te leiden. Hij gaf mij het vertrouwen, het gevoel dat ik wat kan in de baan, dat ik niet hoef onder te doen voor welke piloot dan ook.Graham bedankt daarvoor! Het fysieke deel heet Auke voor zijn rekening genomen en met een 6e en 5e starttijd op de Spelen mogen we zeggen dat hij zijn mannetje heeft gestaan! Auke thanks! En tot slot ook Marco, mijn mental coach. In tijden van twijfel, frustratie, paniek of andere problemen, maakte jij me rustig Marco! Control the controlable, dat zal ik nooit vergeten! En de pyramide hangt nog altijd op mijn wc!

Naast deze directe begeleiding zijn ook sponsoren natuurlijk van onschatbare waarde gebleken! Chris met Uniechemie zijn 2 jaar geleden met ons de reis naar Vancouver begonnen en ik denk dat we beide trots zijn op het resultaat! Bij Uniechemie is de sport gaan leven, zo ver dat zelfs Fred, werknemer daar, in Vancouver langs de baan stond ons aan te moedigen. Dat zijn de echte sponsoren, meer dan alleen geld...Maar echte steun en belevenis! Uniechemie bedankt voor het vertrouwen en de steun!

En natuurlijk is onvergetelijk: Eurotech en Wim Noorman. Niet alleen heeft Eurotech met DSM in het TOPBOB project de nieuwe superslee ontwikkeld. Dit is overigens een uniek iets, want geen enkel ander land is dit ooit gelukt in zo n korte tijd! Maar ook heeft Wim ons met zijn enthousiasme aangestoken. Niets was te gek want hij was er voor 'zijn bobmeiden'! Zijn rotsvast vertrouwen in ons en ons kunnen heeft echt een verschil gemaakt voor ons. Hij is voor mij een soort 2e vader geworden. Wim, je hebt geen idee wat je voor mij en mijn team betekent hebt. Woorden schieten te kort om jou te bedanken. Ik hoop en denk dat je echter wel weet hoe belangrijk je voor ons bent en bent geweest. En ik kan oprecht zeggen, zonder jou was ons dit echt niet gelukt! En het komt uit de grond van mijn hart als ik zeg dat ik hoop de komende jaren als jouw bobdames de wereld wil doen verbazen in de nederlandse trots: de Nederlandse bob...ons wimke ;)

Daarnaast is ook Craft vroegtijdig in zee gegaan met deze gekke meiden en Johan, met trots hebben we jullie kleren gedragen. Craft it up, volle Craft vooruit...riepen we regelmatig....En ook nu zou ik zeggen volle Craft vooruit richting Sochi!

En natuurlijk niet te vergeten Schagen BV. Nooit stonden we zonder vervoer, want of we nu een busje, een auto of wat dan ook nodig hadden. Schagen regelde het voor ons. En reden we weer eens te hard, dan kregen we een super leuke brief bij de bekeuring. Zo leuk dat we bijna express te hard gingen rijden om maar weer een brief te mogen ontvangen! Schagen BV, Aat, Johan en Ab, bedankt!!!

Ook DSM mag in dit rijtje niet ontbreken door al hun inspanningen om zo n nederlandse bob af te leveren. Kerstvakanties zijn opgeofferd om alsnog de nieuwe bob op tijd af te hebben voor de mannen! DSM we hopen de komende jaren met jullie verder te werken aan dit prachtige project en te gaan knallen in Sochi!

En natuurlijk ook de andere sponsoren en suppliers als Broad Communications, Civil Code, Bosman Letters, Ergo Control, Topsport Amsterdam, Maiburg, Kemet, USA Vision en Pazion IT!!!!

Ik hoor u denken wat een verhaal, dat klopt en er zijn nog zoveel meer mensen te bedanken! Maar ik zal het kort houden verder. Onze families en vrienden die ons vaker niet zagen dan wel. En bij wie we altijd terecht konden met onze verhalen, met onze emoties of andere dingen. Altijd waren ze er voor ons, dag en nacht...Ik hoop dat jullie uiteindelijk net zo genoten hebben van alles als wij! Pap, mam, ik hou van jullie en ik zal nooit vergeten wat jullie allemaal hebben gedaan voor ons!

Ook wil ik persoonlijk Ilse Broeders bedanken. Niet alleen voor het feit dat zij me met de bobsport in aanraking heeft gebracht, me een jaar lang veilig naar beneden heeft gestuurd, maar ook al haar hulp in de afgelopen jaren. Allerleerst bij het opzetten van mijn team, maar ook bij het managen en vooral voor de mentale steun en overleg over banen en sturen! Ik heb met trots het stokje van je overgenomen! En ik hoop dat ik voor de toekomstige bobpilote(s) in Nederland hetzelfde kan en mag doen!

Tot slot onze fans! Al jullie berichtjes in het gastenboek, smsjes en mailtjes staken ons een hart onder de riem! SUPER!

Ik hoop dat een ieder van jullie beseft dat jullie je steentje hebben bijgedragen...Ik ben trots op jullie en hoop dat we jullie trots hebben gemaakt als Olympiers...

En last but not least nog mijn maatje, mijn partner in crime, Tine! Meis, na al die jaren samen in de meerkamp, met jou op de Olympische Spelen te staan, is gewoon super! En dat wij dit hebben gepresteerd met alles wat we hebben meegemaakt en na alle tegenslagen, dat is pas echt teamwork en ik denk dat jij en ik echt beseffen hoe knap dat is! We hebben dit maar mooi geflikt meid! Ik ben trots op jou en op ons! De blik in jouw ogen de afgelopen weken zal ik nooit vergeten! Tita en sme, een gouden koppel in de slee! Bedankt meid met heel mijn hart!

6 maart 2010: OLYMPISCH DAGBOEK!!

Olympische droom...en diploma!!!

Wat een ongelooflijke ervaring waren de afgelopen weken voor ons! Onbeschrijflijk en vooral ook soms onwerkelijk! Hier een verslag om jullie een indruk te geven van wat je als Olympisch sporter (wat klinkt dat mooi ;) ) meemaakt....Alsnog dus het dagboek wat ik heb bijgehouden...Met overigens een aanvulling over de wedstrijddagen en alles erna!

Dag nul: Henk Gemser: Jullie kunnen meer dan jullie denken en tot nu toe hebben laten zien!

Vandaag was het zover! Eindelijk na jaren, maanden, weken voorbereiding zijn we vanavond richting Vancouver gevlogen. We hebben 2 weken in San Diego en Calgary achter de rug (en het hele olympische seizoen) waarin we allereerst in lekker weer fysiek de puntje op de i hebben kunnen zetten en vervolgens nog even op ijs hebben kunnen staan.
Bij aankomst in Vancouver stonden Henk Gemser (chef de mission) en Yvonne Karman ons op te wachten bij de gate. Dat is nog eens een warm onthaal! Daar kregen we ook direct onze officiele olympische accreditatie en na een korte plaspauze was het tijd om richting koffers en pers te gaan…Omdat Timothy Beck de vlag zal dragen tijdens de opening wilde iedereen natuurlijk even zijn reactie horen! Ook de andere mannen werden druk bezocht door de journalisten…Henk Gemser maakte gebruik van dit moment om Tine en mij even bij zich te roepen…Hij vroeg of hij ons wat mocht zeggen, waarop wij riepen natuurlijk mag dat! Henk: Meiden, jullie hebben meer in jullie dan jullie zelf denken en tot nu toe hebben laten zien. Ik heb alle vertrouwen in jullie! Ik kan jullie vertellen, dat geeft een heel warm gevoel als de chef de mission dat tegen je zegt! Dus een dikke knuffel voor Henk van Tine en mij en natuurlijk even op de foto! Na een korte eetstop gingen we richting bus. Koffers hoef je hier niet zelf te tillen, alles wordt voor je gedaan…Je voelt je dan wel wat ongemakkelijk als kleine dames je tassen staan te tillen en ze er niet zo getraind uitzien…Maar zij vinden het een eer, dus met moeite keken we toe…Momenteel rijden we dus de berg op richting Vancouver…Met een blij en tevreden gevoel ga ik mijn boek verder lezen, want helaas is het zo donker dat je niets van de prachtige omgeving ziet…En stiekem ben ik benieuwd hoe het dorp eruit gaat zien! Nog 2uurtjes, dan zullen we het weten…

Na een kort dutje in de bus, werd ik wakker geschud door de woorden: We zijn er! Het regende dat het goot, maar dat mocht de pret niet drukken. Ook hier hoefden we de koffers niet zelf te dragen, maar vroegen de vrijwilligers wel om een pin…Dus die heb ik ze maar gegeven ;)
Door de security heen, die lijkt op die van een vliegveld waarin je je tassen moet stoppen en al…En toen richting ons huisje…Helaas moesten we hier voorlopig afscheid nemen van Urta, onze reserveremster, die niet officieel geaccrediteerd is en dus niet hier in het dorp zal verblijven en slechts met een dagpas hier naar binnen kan…Hartstikke naar en vooral voor ons gevoel oneerlijk, want Urta hoort hier gewoon bij ons, bij ons team te zijn!!!
Het eerste deel van het ritje in het dorp leek alles nog een bouwput te zijn, maar dan komen we bij de huisjes…Het ziet er in het donker en de stromende regen als een gezellig dorpje uit! Wij delen een 2 onder 1 kapwoning met de Duitsers…Grote Nederlandse vlag aan de muur en ook binnnen is ons huisje prachtig versierd met sportposters in het thema  excelleren! Als dat geen inspirerende omgeving is, weet ik het niet meer! Tine en ik hebben een mooie slaapkamer! Aangezien het al na 12u s nachts was, hebben we na iedereen gedag te zeggen, een kort rondje door het huis te hebben gemaakt, snel ons bedje opgezocht…We zijn benieuwd hoe het er allemaal bij daglicht uitziet!!

Dag 1: De opening; a once in a life time experience!!
Onze eerste officiele dag hier in het dorp begon met een ontbijt in de ‘main dining hall’, ookwel vreetschuur genoemd. Je moet je hierbij een mega grote tent voorstellen met een groot vierkant met allerlei ‘kraampjes/restaurants’ waar je eten kan halen om vervolgens ergens aan de enorme massa tafels en stoelen kan opeten…Een grote rij koelkasten met frisdrank en alles is onbeperkt verkrijgbaar, van mc donalds tot sushi, van verse wok tot biefstuk, echt alles wat je maar kan bedenken! Tot nu toe zijn mijn favorietjes de smootie aardbei banaan, het verse fruit in mijn yoghurt, de verse wok en natuurlijk de sushi! Maar goed, genoeg over eten…Na het ontbijt zijn we even kort door het dorp gelopen want we moesten ons al klaarmaken voor de opening…Net toen we weg wilden gaan, kregen we het verschrikkelijke nieuws over het ongeval op de bobbaan met de rodelaar…Vreselijk is het enige woord wat past…En dan zit je wel even met een dubbel gevoel op weg naar de opening. Onder een enorme politiebegeleiding vertrokken we richting Vancouver waar het wachten begon…Je bent uren overal en nergens vor je uiteindelijk het stadion mag inlopen…Maar het was het wachten meer dan waard! Ik kan echt niet beschrijven wat dat voor gevoel is! Zo ongelooflijk kippenvelmoment…Dit zal ik nooit meer vergeten! Ik kreeg de smile gewoon niet van mijn gezicht af en dit is zeker al het harde werk waard geweest!!! De show erna was prachtig (al zie je het op tv volgens mij beter hihi). Daarna volgde een 3.5u durende terugreis en om half twee s nachts lag ik dus in mijn bedje…Nagenietend van deze bijzondere ervaring!

Dag 2: Goud voor Sven!
Verklaar ons voor gek, maar vandaag was de enige dag dat we nog rustig richting Vancouver konden voor een schaatswedstrijd, dus vanmorgen vertrokken we alweer richting Vancouver in de hoop een gouden Nederlandse race te zien! De sfeer in de Olympic Oval was prachtig en bijna compleet oranje gekleurd! Er werd zelfs op de Canadese tv gezegd dat mensen niet moesten denken dat hun tv stuk was als het wat meer oranje beeld gaf dan normaal ;)
Wat ook ene mooi moment was dat Michel van Osch (vader van Titia) ook in het stadion was en de vorige keer dat wij samen in een stadion zaten, liep Bolt een WR op de 100m…dus dat beloofd nog wat als Michel en straks hier ook is bij de bobbaan! Ja en het leukste was nog dat we elkaar buiten het stadion tegenkwamen! Dus een dikke knuffel voor Michel, op de foto met hem en zijn Bobteam Kamphuis sjaal en Esme weer helemaal blij J!
De gouden race van Sven was prachtig en we hebben ook Alex en family gespot! Zijn inmiddels vrienden met Arjen vd Kieft en Elma de Vries en hebben het olympisch dorp in Vancouver gezien! Dit laatste is overigens heel anders dan de onze. Wij wonen in een echt dorpje met vooral kleine huisjes. Daar zijn het grote flats met ruime appartementen en uitzicht over Vancouver. En aangezien ‘we’ goud gewonnen hadden en tot na onze race niet meer in Vancouver zullen komen, zijn we ook maar direct even naar het Holland Heineken Huis gegaan ;) ! Dat was prachtig! Er hangen grote billboards van ons met eruitstekend een deel van een bob. Er zijn games (waaronder een bobsleespel waar je zelf moet aanduwen en dan sturen…helaas zijn we bij deze wedstrijd niet in de top 10 geeindigd hihi) , wat winkels een grote feestzaal en nog veel meer. We konden bijkomen van alle commotie en de tientallle foto’s die er van en met ons gemaakt zijn in de atletenlounge. Hier kregen we lekkere boerenkool met worst! Zalig na al het ellendige eten in Amerika de afgelopen weken!
Daarna zijn we weer terug gereden naar het dorp, hebben wat gegeten en nog meer pins geruild en toen richting ons huisje gereden…Moe maar zeer voldaan liggen we nu op bed…Ook nog zeker het vermoeden waard zijn Jose (NOC*NSF) en Annerieke (vrijwilligster) die ons bijstaan hier in Whistler en Vancouver! Ze regelen vanalles voor ons, begeleiden ons en geven ons extra info! Echte toppertjes waar Rintje nog wat van kan leren ;) hihi…Vanaf morgen ligt de focus op onze wedstrijd! Dus rust, reinheid (ja we gaan wassen) en regelmaat!

Dag 2: Pinnen ruilen….
Vandaag was een lekker rustig dagje die we gebruikt hebben voor een lekkere training en vooral ook even bijkomen van alle ervaringen van de afgelopen dagen!
Na het ontbijt dus even getraind, de was gedaan en nog wat van dat soort dingen…Bij de lunch begon onze ´pinnenjacht´. Elk land heeft namelijk zijn eigen pin en we hebben er nu een sport van gemaakt er zoveel mogelijk te krijgen-ruilen en die aan het koord van je accreditatie te hangen! Australie, USA, Nederland en natuurlijk Mc Donalds (hihi) hangen reeds aan mijn koord…Na de lunch zijn we even een uurtje in het huisje van de reserves geweest en in Whistler zelf met Urta, Arno, Hans en Erik (fysio), lekker koffie gedronken, met wat mensen op de foto geweest en toen weer terug naar het dorp. Als je overigens de Olympic Shop in wilt moet je buiten eerst in de rij staan zo gewild is alles in die winkel (en wij kunnen er vervolgens weinig leuks vinden hihi). Eenmaal bij het dorp terug moet je dus wederom door weet ik hoeveel controles en scans zoals op het vliegveld voor je het dorp weer in mag…Wat we verder hebben gedaan vandaag? Vrienden gemaakt met de politieman voor de deur door hem stroopwafels te geven, begonnen met te kijken welke buitenlandse kledingitems we wel zouden willen hebben en met zijn allen voor de tv de 3km dames schaatsen gekeken…Kortom een heerlijk dagje om de focus richting onze wedstrijd te krijgen! Morgen hebben we een drukker programma met training, spullen bij bobbaan ophalen en kijken hoe het daar is, persconferentie om 15.30 en nog wat dingetjes…Maar rust is eigenlijk het belangrijkste nu!!! 

Dag 3: POWERRRRRR en pers…
Vanmorgen probeerden we lekker op tijd aan onze krachttraining te beginnen, maar helaas! ‘The gym’ was crowded…zoveel mensen dat het geen zin had om te trainen…Dus zijn we maar weer onverrichter zake terug naar huis gekeerd…Daar even ontspannen….Rond lunchtijd dan maar krachttraining doen…En die tactiek werkte! Lekker in alle rust hebben we ons ding kunnen doen! En toen snel ook lunchen want een half uur later zou de persconferentie beginnen! Dus even snel omgekleed en hups richting pers…Voor ons dames was het redelijk rustig. Dus konden we ondertussen even lachen om de verkeerde naambordjes; pilote zal Emse Kamphuis zijn en van de gelegenheid gebruik maken om wat foto’s te maken! Na de persconferentie bleken er allerlei problemen met de zamboni’s in Vancouver te zijn en het ijs mega hobbelig en dus uitstel van de 500m mannen…Voor ons prettig anders hadden we het grootste deel gemist ;) Dus we hebben uiteindelijk alles ‘thuis voor de buis’ gezien! En Smeekens heeft het super gedaan! Ook bracht Annerieke vandaag een kg trailmix voor ons mee, voor de niet kenners dit is een zak met een mix van oa cashewnoten, mnm’s, rozijnen en pinda’s…zalig, aangezien we hadden laten vallen dat we dat wel missen hier in het dorp!
Ik moet zeggen, alles is nu wel gewend hier in het dorp, dus van mij mag het feest beginnen! Ik heb er zin in! Maar we moeten nog even wachten tot zaterdag! Morgen zal ik wel een eerste kijkje bij de bobbaan nemen! Even onze olympische helmen halen, de bobs bekijken en gewoon de sfeer proeven! Ik kijk er nu al naar uit!!!

Dag 4 en 5: Crashes, zilver en brons!
Gisteren was het een mooie dag! Smorgens lekker krachttraining gedaan in de ‘gym’ hier in het dorp. Andre Lange (meervoudig Olympisch Kampioen bobslee 2 en 4mans) zag mijn verzameling pinnen (pins?) en vroeg wat er nog ontbrak in mijn verzamling. Hierop antwoorden ik vlotjes: jouw gouden medaille! Hij moest hartelijk lachen en zei dat het altijd gezellig vond als wij er waren…De toon was gezet! Dit goede gevoel namen we mee in onze krachttraining want Esme sloeg met gemak 80kg voor! (voor de niet krachtsporters onder ons, voorslaan is een stang met gewichten eraan vanaf de grond optillen en op je schouders leggen). Kortom de vorm komt eraan! Na de lunch keken we de 1000m van de mannen op tv en maakten we ons erna klaar om naar de bobbaan te gaan. Annerieke (vrijwilligster) en Jose (NOC*NSF) hadden nog nooit bobsleeen gezien en ik wilde de lijnen van de mannen afkijken, dus we vertrokken gezamenlijk richting bobbaan. Het werd een bizarre avond…Allereerst dachten we dat het niet zo hard ging onderin de baan, maar toen bleken ze pas van damesstart te komen! Toen ging het echt los en ongelooflijk hard ging het! Het ijs zag er nog super glad uit, zo glad heb ik het nog nooit gezien (er zijn hier de afgelopen week natuurlijk alleen maar rodelaars afgedaald en die maken het ijs niet kapot) dus de snelheid lag bizar hoog: ruim 149km/u! En dat in training! Dat dit alles niet ongestraft kan ervoeren 10 mannenteams en 2 spurbobs; ze crashten…Helaas ook onze mannen. Gelukkig kwamen ze er goed vanaf en kon de training hervat worden. De bob was enigszins aangedaan, maar zal vandaag gerepareerd worden. Na run 1 hield ik het voor gezien omdat het inmiddels half elf s avonds was! De mannen kwamen uiteindelijk pas om half twee thuis en vanmorgen ging om 7.30 de wekker weer, aangezien er smorgens weer een afdaalsessie was! Jose en Annerieke hebben gelukkig geen crash zien gebeuren of een gecrashte bob voorbij zien komen, want ze vonden het nu al indrukwekkend genoeg… ;) En ze weten ook niet of ze nog wel een live bobslee durven kijken hihi…Ben bang dat Jose het dus bij GTST op uitzendinggemist.nl met Tine moet houden!
Vanmorgen stond de 2e training voor de mannen op het programma. Maar voor die tijd wilden Tine en ik graag bovenaan de baan een sprinttraining doen (op het tartan waar ik reeds eerder over begonnen was). Dit keer lukte het en onder aanmoediging van de buitenlandse mannen die hun warming up voor het afdalen begonnen, hebben we lekker getraind! Daarna zijn we langs de baan naar beneden gewandeld terwijl we van het zonnetje genoten en de lijnen van de mannen bekeken. Wederom zijn we na run 1 richting huis vertrokken want het was lunchtijd!!! En de 1000m schaatsen zou beginnen! Terwijl we heerlijk aan het genieten zijn van de dames en hun prachtige medialles (zilver en brons) krijgen we allerlei smsjes. Mart Smeets zou hebben geroepen op tv dat de mannen weer gecrashed zijn…Het zou toch niet?! Na 10minuten in onzekerheid te hebben gezeten, bleek het een broodje aap verhaal en waren onze mannen ook de 2e run gewoon veilig op 4 ijzers beneden gekomen. Onze conclusie na 2 dagen afdalen?! Bocht 4 en 7 zijn anders qua ijs dan in oktober. De 50/50 corner lijkt wakker uit zijn winterslaap. Maar wij hebben er gewoon zin in! We willen eigenlijk niet meer wachten tot zaterdag….nog maar 1 dagje wachten….!!!!

Dag 6 en 7: Olympische trainingen
Op dag 5 horen we s avonds laat dat we al op vrijdag mogen afdalen, welliswaar om  21.30 s avonds, maar toch! Eindelijk mogen we beginnen! Er wordt namelijk ivm de vele crashes bij de mannentraining (gemiddeld 4 a 5 per keer) een extra training aangeboden voor de dames. Echter dus om 21.30 s avonds omdat het pas NA de skeletonfinale kan plaatsvinden. Voor ons betekende dit een verandering van plan. Aangezien ik alle runs met Tine moet doen omdat je geen 2e remster mag inzetten, willen we dus niet al te veel runs maken. Voor ons betekent dit dat we dus een dag eerder konden beginnen en onszelf zo een rustdag kunnen gunnen door de laatste training in principe te skippen! En zo fris aan de start te verschijnen op dinsdag!
De eerste stap op Olymipsch ijs voelde super! En vooral ook omdat er nog ongeveer 15.000 toeschouwers waren die zojuist de wedstrijd hadden gekeken! Nog nooit heb ik zoveel publiek gehad bij een trackwalk ;)
Maar na 10s genieten is het tijd om serieus naar de baan te kijken. De baan is snel en bevat een tricky part. De 50/50 corner…genaamd naar zijn percentage crashes/survivors vorig jaar…Kortom, geen tijd om te grappen, maar serieus focussen! Zeker omdat we hier nog nooit in de Wimmer hadden afgedaald en dat toch weer wennen zou zijn. Het licht ging op groen en hups daar gingen we…De run verliep echt lekker! Soepel…smooth…maar toen…laat in 12…een tik voor 13, afgewezen…laat erin, omhoog…op 2 ijzers en daar lagen we….voor we het wisten flopten we terug op 4 ijzers, maar nog voor ik weer kon reageren stonden we aan de andere kant op 2 ijzers….en rolden we uiteindelijk bocht 16 zijwaarts in met 140km/u….en zo gleden we voor het eerst over de finish…Niet echt het begin waar je op hoopt op de Spelen! En op dat moment natuurlijk grote vrees voor Tine, want haar schouder was reeds kapot…Maar gelukkig viel de schade mee! Wel was het een deja vu want vorig jaar crashten Tine en ik ook precies onze eerste run hier….Na de journalist van de Telegraaf te negeren die nog net niet met mijn opnameapparaatje in de gecrashte bob kwam, konden we richting de top om een 2e run te beginnen. Deze werd alles behalve soepel…rommelig, tricky momenten, but we have made it! Even rustig een nachtje over slapen zou je zeggen, maar helaas…Pas rond 1u ‘s nachts in ons bedje omdat de training zo laat was begonnen en om 7.15 moesten we alweer richting de bobbaan voor de 2e training de volgende morgen…Ik lag persoonlijk nog even wakker over Tine…Hoe zou ze morgen wakker worden? Zou haar schouder het houden?! En nogmaals terugdenkend, hoe top Tine was. Direct uit de bob, vol overtuiging dat we weer gingen. Dat heeft mij echt super geholpen!
Enkele uurtjes later ging de wekker alweer…Een nieuwe dag, nieuwe kansen. Er spookt dan best wat door je hoofdje heen. Hier hebben we voor gewerkt, nu moet het gewoon goed komen. Het ging in oktober hier zo lekker. En ga zo nog maar even door. Maar op het moment dat je gaat baanlopen, zet je alles van je af. Vertrouwen in onszelf, want we weten dat we het kunnen! Het was even wennen en nu gewoon ‘kop erop’ zoals Tine altijd zegt. En dat deden we. De eerste run was overal best redelijk en in 12/13 nog niet perfect maar een stuk veiliger dan de dag ervoor. De 2e run was het daar nog wat beter. We komen nu in de buurt van de lijn die we willen. Ik hoor jullie vragen, waarom is het nu zo anders dan?! Het ijs staat anders ivm de rodelwedstrijden die er zijn geweest en tevens is het ijs sneller. De snelste vrouwen gingen al 148,5km/u! En dan worden deze bochtencombinaties toch net iets lastiger en minder vergevingsgezind! Maar goed, dit dagje heeft ons weer vertrouwen gegeven! Morgen nog 1 trainingsdagje, dan alles klaarmaken en dinsdag en woensdag knallen! We hebben er zin in! Maar nu eerst de 1500m mannen en de 2manswedstrijd van onze mannen kijken! En natuurlijk even bijkomen van alle commotie en de korte nacht slapen!!

Zaterdag – zondag:
Na de deceptie van de eerste dag van de mannen, was de sfeer nogal bedrukt in ons huis.Tine en ik hebben dus bewust lekker ons eigen ding gedaan en lekker uitgeslapen. Vervolgens ben ik met Graham eerder baan gaan lopen omdat de mannenwedstrijd naar achteren gehaald was en onze training dus ook. Er zou dan te weinig tijd zijn om baan te lopen en warm te lopen, aangezien we als eerste mochten starten. Terug van het baanlopen heb ik met Tine de 3e run van de mannenwedstrijd gekeken en toen zijn we richting bobbaan vertrokken. Helaas was men na de mannenrace vergeten de voetsteunen van Tine terug te zetten en zagen we dat toen de bob al op het ijs stond en we reeds groen licht hadden. Tine waarschuwde me dat dat het feit was en ze dus mogelijk af en toe in mijn rug zou zitten met haar spikes/voeten. Maar beide waren we vooral bewust van het feit dat het een goede run moest worden, omdat Tine zo gewoon zich niet kan klemmen. Gelukkig volgde een goede run en liep het met een sisser af!! Misschien zet die adrenaline je ook wel op scherp! De 2e run (met voetsteunen) gebruikten we om de puntjes op de i te zetten. Ik ben zelf nog wat ontevreden met mijn lijn in 12 en ik sta niet altijd compleet recht uit 1. Maar we zitten in de mix en als we deze 2 puntjes goed doen, zullen we wel zien wat dat brengt! Vandaag hebben we bewust de training overgeslagen, omdat het anders fysiek een te grote aanslag op Tine is. En je moet dan gewoon voor een dagje rust kiezen. Nu hebben we in alle rust ons kunnen voorbereiden. Met zijn tweeën een paar uur ons vermaakt tijdens het ijzers schuren, waar geweldige filmpjes uit zijn gekomen en grappige foto’s. Al hebben we niet zo n zin om dat morgen weer te moeten doen, want het duurt toch wel lang zo als je 2 ijzers per persoon moet schuren ;)
Daarna zijn we even kort Whistler ingeweest en hebben we Wim Noorman van Eurotech gezien met zijn groep en Titia, Michel en Fenny! Lekker ontspannen dus!
Nu  zo ons bedje in en dan lekker slapen! Morgen om 17u onze tijd (2u bij jullie) gaat het los! Let’s do it!

De wedstrijddagen: WE DID IT! OLYMPISCH DIPLOMA!

Daar sta je dan op je 26e...klaar voor je debuut op de Spelen, waar je jaren voor hebt gewerkt. Het galmt holland holland vanaf de tribune, het licht gaat op groen en daar gaan we dan...Dit is ons moment...De start gaat goed en met de 6e tijd vliegen we de baan in...we houdne dit vol tot onderin omdat de run echt super verloopt! Alleen in obcht 14-15 maken we wat kleine foutjes waardoor we uiteindelijk als 9e over de finish komen! Enorme opluchting en ontlading, dit was de beste run van de week en een mooi begin! Even snel langs alle journalisten en hupsakee door naar de 2e! De 2e run verliep ook goed en we sluiten dag 1 af op de 9e plek. Niet gek! Sterker helemaal niet gek! We komen pas om 22u s avonds terug in het dorp na alle dopingcontroles en verplichtingen, duiken snel ons bedje in maar roepen na een uur tegen elkaar, ik kan niet slapen...de adrenaline deed nog zijn werk...De volgende morgen is het tijd om de ijzers weer te schuren...net als we het niet meer zien ziten omdat de krassen terug blijven komen, komen urta en arno ons uit de brand helpen! TOPPIE! En dan gaan we weer richting bobbaan. Het gat naar de nr 8 is klein en wie weet zit er dus nog meer in...De derde run verloopt echt neit geheel naar wens. In bocht 12-13 moet Esme een noodoplossing toepassen en wonder boven wonder lukt dat! De opluchting is GROOT! Nog aan t bijkomen van de schrik zien we Erika Terpstra en ZKH Prins Willem Alexander eerst helemaal niet staan. Vervolgens vergeet Esme alle protocollen en geeft ze onze prins zelfs dezelfde enthousiaste zoen als Erika...OEPS! Wat een eer dat ze er zijn!!!! Maar we kunnen er neit te lang van genieten want run 4 komt er alweer aan! We persen er dit keer zelfs een 5e starttijd uit en met de soepele run komen we zelfs in een 6e tijd beneden!!! Uiteindelijk worden we zelfs 8e overal! Ongelooflijk wat is dat genieten! Een olympisch diploma!!!!! :) :) :)

we kunnen ons geluk niet op! Niet alleen hebben we het op deze lastige baan laten zien dat we hier beneden kunnen komen, maar nog goed ook! We hebben alles op zijn plek laten vallen, gepiekt op het juiste moment! Een persoonlijk record op de start, op de eindtijd en qua snelheid! En onze doelstelling een top 10 en als alles super gaat mogelijk wel top 8, gewoon gehaald! Onwerkelijk, maar zooooooooooo gaaf! Dit is waar we zo lang zo hard aan hebben gewerkt!!

Dit was onze olympische droom! Met een Olympische diploma op zak en het besef dat met de oude regels dat er maar 2 teams per land mogen meedoen, we zelfs 6e waren en dus een evenaring van de beste prestatie op de Spelen van Nederlandse bobslee(st)ers ooit, mogen we meer dan tevreden zijn!

De dagen na de wedstrijd worden we geleefd...van interview naar interview. Maar we genieten ook! Open sollicitaties via radio en tv voor Esme omdat ze graag in het Lucas Ziekenhuis in Amsterdam aan het werk wil! Positieve reclame voor de politie door Tine. Maar ook lastige vragen over het terugtrekken van de mannen. Het is werkelijk ongelooflijk wat er allemaal op je afkomt!

Eenmaal terug in Nederland hebben we een geweldige huldiging in Haarlem / warm welkom daar gehad! Duizenden mensen en zelfs kindjes met onze naam op hun hoofd...Onwerkelijk is het allemaal, maar wel echt genieten! De afgelopen dagen zijn we druk gweest met onze 'post olympische verplichtingen', oftewel interviews, tv optredens en nog veel meer! Dat gaat de komende dagen nog even zo door en ook onze telefoon staat roodgloeiend...Super al die aandacht en ook goed voor de sport! En dat terwijl we niet eens goud hebben gewonnen ;)

Bij deze willen we nogmaals iedereen bedanken! Zonder jullie, vrienden ,familie, sponsoren, fans, had het nooit gelukt! Dit succes is ook deels van jullie! Bedankt voor alles...bedankt dat wij dit mochten meemaken...en we hopen dat jullie er ook van genoten hebben!

Wedstrijden

Volgende wedstrijd:
Datum: 23-24 Februari Olympische Spelen
Plaats: Whisterl (CAN)

Agenda